پیمان برادری

مهم ‌ترین اقدام پیا مبر اسلامپس از تأسیس مسجد، پیمان برادری میان مهاجرین و انصار بود. قبلاً به این موضوع پرداختیم که همزمان با مهاجرت پیامبر اسلام به مدینه دو قبیله مهم اوس و خزرج که اعضای اصلی ساکنین مدینه بودند، در اوج درگیری و دشمنی به سر می ‌بردند وجنگ‌ های بُعاث که هفتاد سال به طول انجامیده بود، تمام نیرو و قوت آنان را گرفته بود.
همزمان با مهاجرت پیامبر اسلام آنان موافقت کرده بودند که «عبدالله بن ابی» را به عنوان حاکم خویش برگزینند، اما مهاجرت پیامبر اسلام باعث گردید تا «عبدالله بن ابی» به این آرزویش دست پیدا نکند و این عامل باعث گردید تا عبدالله بن ابی از پیامبر، دلخوشی نداشته و کینه ‌ای دیرینه به دل گیرد.
علاوه بر این مورد که یکدلی و همبستگی مسلمانان را می ‌طلبید، در جامعه‌ ی مدینه در گروه دیگر به نام مشرکان مدینه و یهودیان مدینه زندگی می ‌کردند و از آنجا که منافع این دو گروه در خطر افتاده بود، لذا دنبال فرصتی می ‌گشتند تا این شکست را جبران نمایند.
بنابر این پیامبر اسلام مهاجرین و انصار را برادر خواند تا از حقوق یکدیگر دفاع نمایند.
مردم مدینه به پاس زحمات مهاجرین آنان را در منزل و اموال خود شریک کردند و پیامبر اسلام نیز به خاطر این احساس آنان را «انصار» (یاران) نامید و کسانی را که از مکه به مدینه هجرت کرده بودند، «مهاجرین» نامید.
بعد از اینکه پیامبر اسلام دولتی بر پای ه‌ی بر عدالت و برادری و اخوت تشکیل دادند و پیروانش نیز جماعتی منسجم و هماهنگ شدند و احکام و واجباتِ دینی از جمله:
آذان، اقامه و نماز جماعت برپا شد و همچنین قریش از هر جهت مسلمانان را مورد تهدید و آزار قرار می ‌دادند و مسلّم و معلوم بود که قریش از این ظلم و ستم دست نخواهد کشید، خداوند اجازه‌ ی قتال و جهاد را نازل فرمود:
﴿أُذِنَ لِلَّذِينَ يُقَٰتَلُونَ بِأَنَّهُمۡ ظُلِمُواْۚ وَإِنَّ ٱللَّهَ عَلَىٰ نَصۡرِهِمۡ لَقَدِيرٌ٣٩ ٱلَّذِينَ أُخۡرِجُواْ مِن دِيَٰرِهِم بِغَيۡرِ حَقٍّ إِلَّآ أَن يَقُولُواْ رَبُّنَا ٱللَّهُۗ﴾ [الحج: 39-40].
«اجازه‌ی (دفاع از خود) به کسانی داده می‌شود که به آنان چنگ (تحمیل) می‌گردد؛ زیرا به ایشان ستم رفته است (و آنان مدت‌های طولانی در برابر ظلم ‌ظالمان شکیبایی ورزید‌اند و خون دل خورده‌اند) و خداوند تواناست بر اینکه ایشان را پیروز گرداند؛ همان کسانی‌ که به ناحق از خانه و کاشانه ‌ی خود اخراج شده‌اند (و از مکه وادار به هجرت گشته‌اند) و تنها گناهشان این بوده که می ‌گفتند:
پرودگار ما، خداست…»
و هدف اصلی جهاد نیز برپا داشتن شعائر دینی اعلام گردید؛ از جمله: اقامه‌ ی نماز، دادن زکات و امر به معروف و نهی از منکر.
مبارزه و جهاد، ابتدا علیه قریش بود اما به مرور زمان و بر اثر دگرگونی اوضاع و احوال، شامل تمام قبایلی گردید که برای خدا شریک قائل می‌ شدند؛
زیرا اسلام دینی است که برای تمامی جهانیان فرود آمده است و همه باید از دستورات و اوامر اسلام اطاعت و پیروی نمایند.
s

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.