وفات خدیجه

حدود دو ماه پس از وفات ابو طالب، خدیجه کبری از دنیا رفت.
وی در این زمان 63 سال داشت.
خدیجه از جمله نعمت‌ های بزرگی بود که خداوند بر پیامبر اسلام ارزانی داشته بود.
هر چند مدت زندگانی خدیجه با پیامبر اسلام کم‌بود، اما این دوران برای پیامبر اسلام آن قدر لذت بخش و مفید بود که در هیچ دوره‌ ای از زندگانی خویش، دوران زندگی با خدیجه را فراموش نکرد. خدیجه در سخت‌ ترین شرایط یار و یاور پیامبر اسلام بود و در تمامی صحنه ‌های دعوت و تبلیغ اسلام، ندیم و دمساز ایشان بود.
خدیجه در حالی به همسری با پیامبر اسلام رغبت نشان داده بود که بزرگان مکه خواستار وصلت و زندگی زناشویی با او بودند.
تمامی مردانی که از خدیجه خواستگاری نمودند، رفاه و آسایش، غلامان و کنیزان و جاه و جلال بیشتری از بقیه‌ ی زنان به او تقدیم می ‌کردند، اما او از تمامی این پیشنهادات اعلام بیزاری نمود و مردی را برگزید که خصوصیات روحی و اخلاقی او از چشم مشرکان مکه دور مانده بود.
پیامبر اسلام نه تنها چیزی بر ثروت و دارایی خدیجه نیفزود، بلکه روز به روز خدیجه فقیر و فقیر‌تر می ‌گردید و حتی به جایی رسید که پیامبر اسلام، غلام او را به نام زید بن حارثه آزاد نمود و به عنوان پسر خوانده‌ ی خویش قبول نمود و بر سر سفره‌ ی خدیجه نشاند.
تحمل مردانی همانندپیامبر اسلام و رهروان طریقت او، بر زنانی که تنها و تنها زندگی را در خوب خوردن، و خوب پوشیدن و در ناز و آسایش بودن، می ‌دانند، بسیار دشوار است؛
بنابراین پیامبر اسلام و پیروانش هرگز همسرانی مطلوب برای چنین زنانی نیستند.
اما نحوه ‌ی برخورد خدیجه با پیامبر اسلام با وجود اینکه او زنی تاجر و ثروتمند و پولدار بود، بسیار صمیمانه و جذاب بود.
خدیجه با توجه به شناخت روحی و اخلاقی‌ ای که از پیامبر اسلام داشت، نه تنها راه کمال و سعادت را بر پپیامبر اسلام نبست، بلکه او نیز به عنوان بالی قرار گرفت تا پیامبر اسلام زودتر به هدف و مقصدش دست پیدا کند.
در دورانی‌ که پیامبر اسلام و یارانش در شعب ابی طالب به سر می‌ بردند، خدیجه تمامی اموال و دارایی‌ اش و به عبارتی دیگر تمام وجود و هستی خویش را در اختیار پیامبر اسلام قرار داد.
آری، تاریخ هیچ وقت زحمات و مشقات خدیجه را فراموش نخواهد کرد.
پیامبر اسلام با توجه به شناخت خدیجه چنین فرمودند: وی به من ایمان آورد زمانی که مردم به من کافر بودند؛ مرا تصدیق کرد زمانی که مردم مرا تکذیب می ‌کردند؛ مرا شریک دارایی خویش گردانید زمانیکه مردم مرا محروم گردانیده بودند؛
و وخداوند از وی به من فرزندانی عطا نمود؛ اما از همسران دیگرم به من فرزندی نداد.
سال دهم بعثت را به خاطر اینکه در این سال رنج و اندوه پیاپی به پیامبر اسلام روی آورد، «عام الحزن» یا سال اندوه و غم نامیدند.

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

3 × 3 =