هجرت پیامبر اسلام به مدینه

پس از آنکه بیعت عقبه‌ یی دوم صورت گرفت و اسلام این توفیق را یافت که وطنی جدید برای خود تأسیس کند، ارتباط با مدینه و گسترش دعوت پیامبر در این شهر، بزرگترین امتیازی بود که اسلام از آغاز دعوتش به آن دست یافته بود.
پیامبر اسلام اجازه دادند تا مسلمانان به تدریج به این وطن جدید مهاجرت نمایند.
هجرت نه تنها به معنای از دست دادن موقعیت و مقام اجتماعی و فداکردن دارایی بود، بلکه شخص مهاجر نیز می ‌بایست جان خویش را فدا می ‌نمود. مسلمانان نیز با توجه به اینکه همه‌ ی این مسائل را می ‌دانستند، و مشرکان مانع خروج آنان می‌ شدند، اما همواره قصد سفر و مهاجرت می ‌کردند. مشرکان مکه، وقتی مهاجرت یاران پیامبر اسلام را یکی پس از دیگری مشاهده نمودند و متوجه شدند که آنان با اموالشان به مردمان یثرب (مدینه) می ‌پیوندند، بسیار اندوهگین و ناراحت شدند و یک خطر جدی در مقابل خودشان احساس نمودند.
قوم قریش می ‌دانستند که پیامبر اسلام دارای چه شخصیت توانا و با نفوذی است که دیگران را به سوی خویش جلب می ‌نماید، و از آن‌جایی که منافع مادی و اقتصادی خویش را در خطر می ‌دیدند، لذا در صدد آزار و اذیت پیامبر اسلام و اصحاب و یارانش بر آمدند و تنها به این هم اکتفا نکردند بلکه در محلی به نام « دارالندوه» جمع شدند تا تکلیف خودشان را با پیامبر اسلام مشخص نمایند و برای همیشه به دعوت اسلام خاتمه بخشند.
آنان برای از بین پیامبر اسلام چاره جویی و حیله گری‌ های بسیار زیادی اندیشیدند؛
یکی از بزرگان قریش پیشنهاد کرد که محمد را از شهر خود بیرون کنیم تا از دست او راحت شویم.
اما این رای پذیرفته نشد؛
زیرا که آنان می‌ دانستند که اگر از این شهر بیرون رود، مردم دور و بر او جمع خواهند شد. دیگری پیشنهاد کرد تا پیامبر اسلام زندانی شود، اما این پیشنهاد هم پذیرفته نشد.
ابو جهل پیشنهاد داد تا پیامبر اسلام را به قتل برسانند؛ به اینگونه که از هر قبیله ‌ای، جوانی با اصل و نسب جمع گردد و آنگاه به هر یک از آنان شمشیری تیز دهیم تا زمانی که از خانه بیرون آمد، همه با هم او را با شمشیر از بین ببرند تا خون او در میان همه‌ ی قبایل پراکنده گردد و فرزندان عبد مناف نتوانند با همه ‌ی قریش بجنگند و تنها به گرفتن خون بها راضی گردند.
هنگامی که قریش چنین تصمیمی گرفتند، جبرئیل بر پیامبر اسلام وحی فرود آورد و آن حضرت را از توطئه ‌ی آنان آگاه نمود و به پیامبر اسلام گفت:
ای پیامبر! اکنون زمان آن رسیده است که هجرت کنی و نباید بر بستری بخوابی که هر شب در آن می‌ خوابیدی.
مسلمانان، مهاجرت خود را به مدینه شروع کرده بودند و تنها کسانی که در مکه باقی مانده بودند، عبارت بودند از: ابوبکر و علی .
پیامبر اسلام در گرمای آفتاب ظهر به سراغ ابوبکر رفت تا ابوبکرسنیز از ماجرای هجرت اطلاع پیدا نماید. و علی نیز مأمور شد تا در بستر پیامبر بخوابد.

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.