محاصره‌ی اقتصادی

قریش انواع و اقسام آزار و اذیت را به پیامبر اسلام و یارایش روا می ‌داشتند، اما با این وجود هیچ تأثیری در روندِ دعوت پیامبر ج نداشت.
آنان نقشه‌ های زیادی برای تحت فشار قرار دادن پیامبر و یارانش کشیدند، تا بالاخره موفق شدند با پیمان نامه ‌ای پیامبر را در محاصره‌ ی اقتصادی قرار دهند.
به موجب این پیمان نامه که سه سال طول کشید، قبیله‌ ی هاشم و خاندان مطلب از دیگر قریشیان جدا گردیدند و همچنین کسی حق نداشت با آنان معامله و یا تجارت نماید و هیچ‌ کسی نمی ‌توانست از آنان زن بگیرد ویا به آنان زن بدهد.
پیامبر وقتی چنین عهد نامه ‌ای را بر ضد مسلمانان مشاهده نمود. به خاطر اینکه مسلمانان از کمک‌ه ای یکدیگر بیشتر استفاده نمایند و فشار کمتر بر آنان وارد گردد، دستور داد تا در شعب ابی‌ طالب جمع شوند، این پیمان نامه در درون کعبه آویخته شد.
بعد از گذشت سه سال از این پیمان ‌نامه روزی از روزها، پیامبر اسلام به کاکایش، ابو طالب خبر داد که موریانه این پیمان ‌نامه را خورده است و از آن چیزی جز کلمه‌ ی «الله» باقی نمانده است.
ابو طالب این خبر را به گوش قریش رساند. بعد از به وجود آمدن چنین حادثه ‌ای، تعدادی از قریش در صدد شکستن این پیمان ‌نامه بر آمدند.
اینان 5 نفر به نام ‌های هشام بن عمرو، زهیر بن ابی‌امیه، ابوالبحتری بن هشام، زمعة بن الاسود و مطعم بن عدی بودند.
زهیر بن ابی امیه، ابوالبحتری بن هشام، زمعة بن الاسود و معطم بن عدی بودند.
زهیر بن امیه رسماً پیشنهاد شکستن پیمان‌ نامه را صادر نمود و تعدادی دیگر نیز گفتار او را تأیید کردند و عملاً مسلمانان از شعب ابی طالب بیرون آمدند.
در مدت این سه سال گروهی از مسیحیان «نجران» که20 نفر بودند نزد رسول الله آمدند و هنگامی که با او به گفتگو پرداختند، ایمان آوردند و به عنوان مبلغان دینی به شهر‌ های خودشان بازگشتند.

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

چهارده − 1 =