غزوه بنی قینقاع

یهودیان مدینه با وجود اینکه با پیامبر اسلام پیمان همکاری امضاء کرده بودند، اما پیروزی مسلمانان در جنگ بدر برای آنان بسیار ناگوار بود.
این امر موجب گردید تا آزار و اذیت یهودیان مدینه نسبت به پیامبر اسلام و یاران و اصحابش وارد مرحله ‌ای تازه گردد.
آزار و اذیت آنان به حدی بالا گرفت که میان مسلمانان دودستگی ایجاد می‌ نمودند، آنان را مسخره می‌ کردند، و هر مسلمانی که وارد بازارشان می‌ گردید، از در آزار و اذیت او بر می ‌آمدند وحتی موجبات آزار و اذیت زنان را فراهم می ‌آوردند.
پیامبر اسلام آن ‌ها را در مکانی جمع کرد و به آنان پند و اندرز داد و پیامدهای دشمنی با مسلمانان را به آن‌ ها گوشزد کرد؛
اما آنان با حالتی از تمسخر گفتند: ای پیامبر! خود را فریب نده و فریب پیروزی ‌ات درجنگ بدر نشو؛ زیرا اگر روزی با ما از در جنگ برآیی، خواهی فهمید که ما مردمان جنگجو و سلحشور هستیم و همانندِ ما را تاکنون ندیده‌ا ی.
خداوند در جواب سخنان آنان این آیه را نازل کرد:
﴿قُل لِّلَّذِينَ كَفَرُواْ سَتُغۡلَبُونَ وَتُحۡشَرُونَ إِلَىٰ جَهَنَّمَۖ وَبِئۡسَ ٱلۡمِهَادُ١٢﴾ [آل عمران: 12].
«ای پیامبر! به آنان که کفر پیشه کرده اند، بگو که شما به زودی شکست خواهید خورد و به سوی جهنم روانه خواهید شد، و جهنم بد جایگاهی است برای کافران»!
پیامبر اسلام با وجود اینکه از ناحیه ‌ی آنان بسیار آزرده خاطر بود، اما هنوز اقدامی علنی و آشکار علیه آنان انجام نداده بود تا اینکه زنی مسلمان، روزی به بازار بني قَيْنُقاع رفت.
کفار بنی قَيْنُقاع اطراف او را محاصره کردند و لباسش را به پشتش گره زدند و هنگامی که آن زن برخاست، عورتش نمایان شد و همه ‌ی مردانی که در اطراف او بودند، با دیدن این صحنه خندیدند.
آن زن فریاد برآورد و از مسلمانان کمک خواست. یکی از مسلمانان که این صحنه را مشاهده نمود، از جای برخاست و آن مرد را کشت.
اطرافیان آن مرد نیز از دیگر مسلمانان یاری خواست و بین مسلمانان و بنی قَيْنُقاع جدال و دعوا به صورت علنی صورت پذیرفت.
وقتی این خبر به پیامبر اسلام رسید، بسیار ناراحت شد و دستور حرکت به سوی بنی قَيْنُقاع را صادر فرمود.
اما آنان همچنان مقاومت می ‌‌ورزیدند. پیامبر اسلام نیز آنان را به شدت در محاصره قرار داد.
این محاصره حدود پانزده روز به طول انجامید؛ اما خداوند ترس و وحشت را در دلِ آنان انداخت.
عبدالله بن ابی که فردی منافق بود، اصرار زیادی داشت تا اینکه پیامبر اسلام عفو عمومی آنان را صادر فرماید؛
اما پیامبر اسلام ترتیب اثر ندادند و با اصرار زیاد عبدالله، سرانجام پیامبر اسلام از محاصره‌ ی آنان دست کشید؛
اما دستور داد که مدینه را ترک کنند. به این صورت آنان به ناحیه ‌ای به نام «اذرعات شام» کوچ کردند، و پیامبر اسلام اموال آنان را مصادره فرمود و «محمد بن مسلمه» را مأمور جمع ‌آوری غنایم آنان قرار داد.

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.